Kauczuk butadienowy

Podstawowym czynnikiem decydującym o wprowadzeniu tych materiałów do handlu jest możliwość ich przerobu w istniejących fabrykach przemysłu gumowego, których budowa była bardzo kosztowna. Materiały te dają produkty, które pod wielu względami przewyższają produkty wytwarzane z kauczuku naturalnego a pod względem innych własności nie ustępują kauczukowi naturalnemu; są one oczywiście jeszcze znacznie droższe od kauczuku naturalnego, istniejąca jednak różnica cen stale maleje. Kauczuk butadienowy. Według danych United States Bureau of Commerce ZSRR wyprodukował w 1939 r. 60 000 ton kauczuku syntetycznego. Znaczna część tej produkcji oparta była na sodowej polimeryzacji butadienu; produkt ten nazywany jest kauczukiem dwuwinylowym. Okazuje się, że tylko ZSRR produkuje elastomery butadienowe, które najbardziej są zbliżone, przynajmniej pod względem składu chemicznego, do kauczuku naturalnego. Bez wątpienia ZSRR rozwinął technikę polimeryzacji sodowej do bardzo wysokiego poziomu. Na temat ten istnieje obszerna literatura naukowa i techniczna, brak jest jednak dokładnych danych dotyczących zalet i wad tego produktu. Wiadomo również, że w ZSRR, produkuje się także kauczuk chloroprenowy podobny do Neoprenu, zwany Sowprenem, jak również wytwarza się polisiarczkowe kauczuki olefinowe. [więcej w: mycie elewacji , elewacja z drewna , elewacje ]

Powiązane tematy z artykułem: elewacja z drewna elewacje mycie elewacji